Λουτσιάνο Βασαπόλο> Κοινό νόμισμα για τα PIIGS

Καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης Sapienza και σε πολλά ακόμη πανεπιστήμια της Λατινικής Αμερικής, σύμβουλος πολλών αριστερών κυβερνήσεων στην αμερικανική υποήπειρο και συγγραφέας περισσότερων από 50 βιβλίων, ο Λουτσιάνο Βασαπόλο παρόλ’ αυτά ορίζεται ως μαχόμενος κομμουνιστής και συνδικαλιστής, καθώς συμμετέχει με πρωτοπόρο τρόπο στην οργάνωση Δίκτυο Κομμουνιστών (Rete dei communisti) και τα συνδικάτα βάσης USB. Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο Η αφύπνιση των γουρουνιών ο λόγος γίνεται για τις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα και Ισπανία, το αρκτικόλεξο των οποίων σχηματίζει την καθόλου τιμητική λέξη …γουρούνια (PIIGS). Η πρόταση που καταθέτει ο Λουτσιάνο Βασαπόλο ξεκινάει από την έξοδο από το ευρώ και την δημιουργία μιας εναλλακτικής οικονομικής ένωσης που θα έχει και το δικό της νόμισμα. Στην αφετηρία όμως κάθε επεξεργασίας βρίσκεται ο προσδιορισμός του χαρακτήρα της υπό εξέλιξη κρίσης.
– Το είδος, η προέλευση και οι συνέπειες αυτής της κρίσης δεν είναι λεπτομέρειες. Με μαρξιστικούς όρους, τρία είδη κρίσεων προσδιορίζονται και αναλύονται στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η προσωρινή κρίση, η διαρθρωτική και η συστημική. Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για μια συστημική κρίση, αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά είναι. Όταν εμείς οι μαρξιστές αναλυτές την περιγράφαμε χρόνια πριν, στη δεκαετία του ’90, κανείς δεν μας έδωσε σημασία.


– Ποιες είναι οι ουσιαστικές διαφορές;


– Η προσωρινή ή συγκυριακή κρίση πρέπει να θεωρείται «φυσιολογική», όπως ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν είναι ισορροπημένος ή συνεχώς αυξάνεται ποσοτικά. Ο Μαρξ είχε απόλυτο δίκιο όταν προσδιόριζε τις κρίσεις ως εσωτερικές φάσεις του κύκλου σε ένα μη ισορροπημένο οικονομικό και παραγωγικό πρότυπο. Έτσι δημιουργούνται φάσεις υπερπαραγωγής. Σε αυτήν την κατάσταση, παραγωγικές δυνάμεις πρέπει να καταστραφούν, όπως το πλεονάζον υλικό, τεχνολογικό και χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και επίσης εργατικό δυναμικό. Αυτός είναι ο μόνος καπιταλιστικός τρόπος για την επίτευξη συνθηκών μεγέθυνσης που μπορούν να δημιουργήσουν «ικανοποιητικά» ποσότητα και ποσοστό κέρδους, μέσω από την επένδυση της υπεραξίας σε μια νέα διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου. Η μεγάλη κρίση του 1929 ήταν πράγματι διαρθρωτική, καθώς το διεθνές κεφάλαιο χρειαζόταν ένα νέο και διαφορετικό πρότυπο συσσώρευσης. Εκείνη η κρίση ονομάστηκε «χρηματοπιστωτική» κρίση, αλλά στην πραγματικότητα, ήταν μια βαθιά κρίση του θεμελιωδών μακροοικονομικών καπιταλιστικών μεγεθών. Λύθηκε με την εισαγωγή του φορντισμού και του τεϊλορισμού και από το κεϋνσιανό μοντέλο στήριξης της ζήτησης, μέσω μιας μαζικής παρέμβασης του Δημοσίου. Οι δημόσιες επενδύσεις και δαπάνες αυξήθηκαν, αν κι αυτό δεν σήμανε αυτόματα κοινωνικές δαπάνες.
http://mao.gr/