Ο Σαμαράς και οι... ανεμόμυλοι

Η προσπάθεια για τη προσέλκυση ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα είναι μεγάλη. Σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «τιτάνια». Τις περισσότερες φορές, το βάρος της σηκώνει σχεδόν αποκλειστικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με τη συνδρομή ενός – δύο το πολύ άμεσων συνεργατών του. Οι υπόλοιποι, όμως, δείχνουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις ως «τρίτοι» και μερικές φορές να την …μποϋκοτάρουν κιόλας.
Όποιος μπει στον κόπο να ρίξει μια ματιά στο άρθρο 4 του νέου Kώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, μπορεί να το διαπιστώσει. Εκεί, επί της ουσίας αναφέρεται ότι όσοι έχουν σπίτι στην Ελλάδα, αλλά την επιχειρηματική τους δραστηριότητα στο εξωτερικό, φορολογούνται με βάση το ελληνικό δίκαιο. Όπερ σημαίνει ότι ορισμένοι από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες του αραβικού κόσμου, για παράδειγμα, που κατοικούν στη χώρα μας (φέρνοντας παράλληλα εκατοντάδες εκατομμυρίων ετησίως στην Ελλάδα), θα πρέπει στο εξής να μην πληρώνουν το φόρο τους στο Ντουμπάι, για παράδειγμα, όπου έχουν τις επιχειρήσεις τους, αλλά στην χώρα μας.
Σαν να λέμε ότι ο Αμπράμοβιτς, ο οποίος δεν έχει επιχειρηματική δραστηριοποίηση στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά «εισάγει» κάθε χρόνο εκατομμύρια στερλίνες εκεί, θα πρέπει να πληρώνει φόρο στο Λονδίνο και όχι στη Μόσχα. Μπορεί κανείς να φανταστεί ποια θα ήταν η αντίδραση του σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το πιθανότερο είναι ότι η Τσέλσυ θα έψαχνε για νέο μεγαλομέτοχο και το Μέιφεαρ για νέους υποστηρικτές του πανάκριβου real estate του. Ο,τι δηλαδή θα συμβεί και στην Ελλάδα, αν ισχύσει το συγκεκριμένο άρθρο, που θα λειτουργήσει κυριολεκτικά ως …ανθρωποδιώκτης.
Βεβαίως, από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να φορολογηθούν και όλοι εκείνοι που ενώ έχουν την έδρα των δραστηριοτήτων τους στη Βουλγαρία, μένουν στην Ελλάδα. Όμως, με κάποιο τρόπο θα πρέπει να γίνει ένας ευδιάκριτος διαχωρισμός. Γιατί υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος στο τέλος ο Σαμαράς να κυνηγάει ανεμόμυλους…
  Ο Τειρεσίας