17 ΝΟΕΜΒΡΗ: Η ενότητα που νίκησε τον φασισμό τότε, θα τον νικήσει και τώρα! Το Πολυτεχνείο μας φωνάζει ακόμα.

Γράφει ο petrosdiver.
Με τον φόβο ότι μπορεί να ξεσπάσει η οργή του Έλληνα εναντίον της κυβέρνησης για τα μέτρα και τις πολιτικές των μνημονίων και να δημιουργηθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, με αφορμή την 41η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και με πρώτιστο μέλημά τους την αποτροπή της μαζικής συμμετοχής των πολιτών   στις σημερινές εκδηλώσεις, οι αρχές επέβαλλαν δρακόντια μέτρα ασφαλείας.
Με πολλές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της πόλης και τροποποιήσεις στα δρομολόγια και τις στάσεις των μέσων μαζικής μεταφοράς . Με το κλείσιμο ολόκληρης περιοχής, όπως αυτής που περικλείεται από τις λεωφόρους Αλεξάνδρας, Πατησίων, Σταδίου, Βασιλίσσης Σοφίας και τους κάθετους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. 
Με την συμμετοχή 7.000 αστυνομικών. Με την δημιουργία, ΆΚΟΥΣΟΝ ΆΚΟΥΣΟΝ, τμημάτων "προληπτικών", ελέγχων και "προληπτικών" συλλήψεων η ΕΛ.ΑΣ, με εντολές "άνωθεν", εφαρμόζει το δόγμα της μηδενικής ανοχής.  
Ήδη από την περασμένη Πέμπτη η ΕΛ.ΑΣ σε συνεννόηση με την Πρυτανεία, έχουν θέσει σε αστυνομικό κλοιό (και έχουν κλείσει) τα πανεπιστημιακά ιδρύματα  και έχουν ήδη ξεκινήσει την βίαιη καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων.
Η ηγεσία της ΓΑΔΑ δημιουργώντας το κατάλληλο κλίμα, έχει ήδη κοινοποιήσει και διαταγή με την οποία εφιστά την προσοχή για τυχόν επιθέσεις εναντίον αστυνομικών τμημάτων, κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και απόπειρες κατάληψης πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Και μέσα σ' αυτή την συγκυρία κάποιοι θεωρούν την επέτειο μια απλή επαναλαμβανόμενη εθιμοτυπία που έχει χάσει την ουσία της, ενώ για κάποιους άλλους αποτελεί πεδίο διαμάχης με ποικίλους σκοπούς. 
Σημασία όμως έχει ότι το τότε κεντρικό σύνθημα "Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία", παραμένει όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο, καθότι εύπλαστο και ικανό να προσαρμοστεί στην παρούσα συγκυρία, να αποκτήσει δυναμική παρόντος χρόνου και να ερμηνευτεί πολλαπλώς.
Αυτός είναι και ο φόβος του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος.
Το "Πολυτεχνείο" ήταν ανέκαθεν μία "γιορτή" για τη νεολαία. Μια πηγή έμπνευσης και κουράγιου, η απτή απόδειξη ότι η δύναμη της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας είναι ανεξάντλητη και όλα μπορεί να τα καταφέρει!
Αυτή είναι η παρακαταθήκη και ο οδηγός μας για να ορθώσουμε το τείχος της κοινωνικής αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας, για να πραγματώσουμε επιτέλους το δικαίωμα στην εργασία, τη μόρφωση και την ελευθερία!
Σήμερα, που το δωσίλογο πολιτικό προσωπικό της χώρας ντύνει με το περίβλημα της ¨Νέας Ελλάδας¨ το ξεπούλημα της οικονομικοπαραγωγικής βάσης και την εξαθλίωση του λαού, και προσπαθεί να πάρει την " ιστορική ρεβάνς" από όσα το Πολυτεχνείο έδωσε στις επόμενες γενιές.  
Σήμερα, που το κρίσιμο επίδικο για το σύστημα είναι να κάνει συνένοχο το κόσμο της εργασίας,  που μαθαίνει να ζει αποσβολωμένος μπροστά στην πλήρη σήψη και κατάρρευση των αστικοκοινοβουλευτικών θεσμών, μαθαίνει να προσπαθεί να τα βγάζει πέρα με τα ξεροκόμματα του ισοπεδωμένου κράτους πρόνοιας και με τα μηνιάτικα-χαρτζιλίκια των 200 ευρώ. 
Σήμερα, που η νεολαία μας χωρίς πυξίδα και απόθεμα προοπτικής ζορίζεται να μπει στα καλούπια της μισής (ή και καθόλου) δουλειάς/μόρφωσης-μισής ζωής! Σήμερα, που το ιδεώδες του νεοφιλελεύθερου κράτους, είναι να παραχωρήσει όλες τις μορφές άσκησης εξουσίας κατευθείαν στο κεφάλαιο και εκείνο να διεκπεραιώνει μόνο την καταστολή. Ενα κράτος που ανήκει μόνο στις άρχουσες τάξεις και στο παρασιτικό συνονθύλευμα μιας απόλυτα κλεπτοκρατικής  συμμαχίας, που λυμαίνεται κάθε κοινωνικοοικονομική δραστηριότητα και που σαν άλλος βασανιστής της χούντας κατηγορεί μέσα από τα δελτία των ΜΜΕ της διαπλοκής, για όλα τα δικά της δεινά, τους συνήθεις ύποπτους: Τους "ανίκανους" άνεργους, τους "τεμπέληδες δημόσιους" υπαλλήλους , τους "φοροκλέφτες" ελεύθερους επαγγελματίες , τα "δικά μας παιδιά" ιδιωτικούς υπαλλήλους, τους "κακομαθημένους"  νέους !!!
Τις ημέρες του Νοέμβρη του ’73, ο λαός έβγαλε μια κραυγή ελευθερίας που ακόμη την φοβούνται όχι μόνο όσοι σχηματίζουν τα μπλοκ εξουσίας αλλά και οι διαχρονικοί πολιτικοί διαχειριστές εξ αριστερών της μετέπειτα πολλαπλής ήττας του λαϊκού κινήματος.
Είναι το ακηδεμόνευτο της δράσης και της αποφασιστικότητας που τρέμουν πάντα οι άρχουσες τάξεις. Είναι η αυθόρμητη ενότητα στην βάση  που φοβούνται όσοι αντιμάχονται την ενότητα των αγώνων.
Οι έγκλειστοι του Πολυτεχνείου καθώς και οι αλληλέγγυοι τους, δεν θα έφταναν ως το τέλος αν είχαν οδηγό την σημερινή Αριστερά, αν σκεφτόντουσαν τις συνέπειες, το επακόλουθο της πολιτικής κατάστασης στην χώρα μετά την εξέγερση μιας και οι ¨οι συνθήκες δεν είναι ποτέ ώριμες¨.

Γι’ αυτό, πέρα από την κατάθεση στεφάνων στο Πολυτεχνείο, πέρα από την ακατάσχετη συνθηματολογία, είναι τώρα η ώρα να θεμελιώσουμε μια σύγχρονη πρόταση προοδευτικής διεξόδου από την κρίση που να περιλαμβάνει τον σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας με γνώμονα την δίκαιη κατανομή του πλούτου και μιας γνήσιας, αληθινά λαϊκής δημοκρατίας.
Ήρθε η ώρα τώρα, πριν να είναι εντελώς αργά, να δώσουμε τα πάντα στον αγώνα μέσα από συνδέσμους-όργανα σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά, συνδέσμους υπεράσπισης της αξίας της εργασίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας που θα σηματοδοτήσουν και θα σφυρηλατήσουν αυτήν την ενότητα.

Η ενότητα αυτή νίκησε τον φασισμό τότε, η ενότητα αυτή θα τον νικήσει και τώρα!
41 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι ακόμη ολοζώντανο.Πιο ζωντανό από ποτέ,  μας φωνάζει ακόμα από το μακρινό πια '73 μαζί με τους νεκρούς του: Να σπάσουμε το φόβο! Να οργανωθούμε και να παλέψουμε μέχρι τό τέλος. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κόβοντας τα βρώμικα χέρια που έχουν τυλιχτεί πάνω μας αρπάζοντας τα πάντα.
Να κόψουμε και τα εννιά κεφάλια της Λερναίας Υδρας και να κοιτάξουμε μπροστά. Να πιστέψουμε στο όνειρο ενός δικού μας καλύτερου κοσμου.
Το Πολυτεχνείο μας φωνάζει ακόμα.