Κυνική παραδοχή Βενιζέλου : Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν πειραματόζωο

Με άρθρο στην προσωπική του ιστοσελίδα, ο Πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Βενιζέλος αναγνωρίζει το ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο, ενώ θεωρεί ως θεμελιώδες λάθος τον συνδυασμό «στήριξης και τιμωρίας» των χωρών που εντάχθηκαν σε παρόμοια προγράμματα.
Ακολουθεί το άρθρο…

Τα “λάθη” του ΔΝΤ και οι προϋποθέσεις της εθνικής μας ανάκαμψης
Η συζήτηση των τελευταίων ημερών για τα κρίσιμα μακροοικονομικά “λάθη” του ΔΝΤ στο σχεδιασμό του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής με αποτέλεσμα η επίπτωση των περιοριστικών δημοσιονομικών μέτρων στην ύφεση να είναι πολύ μεγαλύτερη από την προβλεφθείσα, με φοβίζει. Γιατί εάν πράγματι η ελληνική κοινή γνώμη και οι πολιτικοί της διαμορφωτές έχουν τόσο βραχεία μνήμη γύρω από κρίσιμες στιγμές της προηγούμενης δραματικής τριετίας, θα δυσκολευτούμε να εφαρμόσουμε με σταθερότητα το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης και οριστικής εξόδου από την κρίση, τώρα που φτάσαμε με κόπους, θυσίες και βάσανα του λαού μας στο σημείο της στροφής.

Προφανώς και το πρώτο πρόγραμμα προσαρμογής είχε τεράστια σχεδιαστικά λάθη. Το θεμελιώδες λάθος ήταν ο συνδυασμός “στήριξης και τιμωρίας” της Ελλάδας και των άλλων χωρών που εντάχθηκαν σε παρόμοια προγράμματα. Η επιλογή αυτή των εταίρων μας είχε και εξακολουθεί να έχει πρωτίστως ιδεολογικά χαρακτηριστικά, καθώς εκπηγάζει από το συνδυασμό μιας δημοσιονομικά συντηρητικής και μιας οικονομικά νεοφιλελεύθερης αντίληψης που οδηγεί στο να επιβληθούν προκυκλικά προγράμματα προσαρμογής στις δημοσιονομικά προβληματικές χώρες. Δηλαδή, προγράμματα που επιβάλλουν ταχύρρυθμη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος υπό συνθήκες ύφεσης, με συνέπεια ακόμη βαθύτερη και μάλιστα σωρευτική ύφεση.

Στην περίπτωση της Ελλάδας -που ήταν η πρώτη στη σειρά χώρα και χρησιμοποιήθηκε δυστυχώς ως πειραματόζωο- αυτό προσέλαβε ακραία μορφή καθώς, υπό την απειλή της χρεωκοπίας και της απόλυτης εκμηδένισης εισοδημάτων (ιδίως συντάξεων) και περιουσιών (κινητών και ακινήτων), την Άνοιξη του 2010, επιβλήθηκε ένα πρόγραμμα:

• περιορισμένης έκτασης καθώς τα 110 δισ. ευρώ εθεωρούντο τότε πάρα πολλά και κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει περισσότερα και μάλιστα 240 δισ. ευρώ που δόθηκαν τον Οκτώβριο του 2011
• εντυπωσιακά βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα που προέβλεπε επάνοδο στις αγορές ήδη από το 2011
• υψηλού κόστους δανεισμού και από την Ευρωζώνη και από το ΔΝΤ
• χωρίς πρόβλεψη για μείωση του δημοσίου χρέους και χωρίς πραγματική μέριμνα για τη βιωσιμότητά του
• χωρίς ολοκληρωμένο μηχανισμό προστασίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος από τον κίνδυνο απόσυρσης καταθέσεων και από τον κίνδυνο υπερβολικής αύξησης του κόστους δανεισμού.

Ακόμη και οι διαρθρωτικές αλλαγές που τραβούσαν το ενδιαφέρον των εταίρων μας ήσαν έντονα στραμμένες στη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (κάτι που έχει γρήγορη επίπτωση σε χώρες με μεγάλο εξαγωγικό δευτερογενή τομέα) και όχι εξίσου σε άλλους συντελεστές του κόστους παραγωγής, με στόχο τη μείωση των τιμών.

Αυτός ο προφανώς εσφαλμένος σχεδιασμός δεν έγινε όμως μόνο από το ΔΝΤ, άλλα και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και από την ΕΚΤ και επικυρώθηκε από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ευρωζώνης που διαθέτουν τις κεντρικές τους τράπεζες και άλλους -υποτίθεται- μηχανισμούς οικονομικού,δημοσιονομικού και χρηματοπιστωτικού σχεδιασμού.

Μάλιστα, η ΕΚΤ ήταν αυτή που μέχρι τον Ιούλιο του 2012 αντιδρούσε με δραματικούς τόνους σε κάθε ιδέα μείωσης του ελληνικού δημοσίου χρέους θεωρώντας την “έγκλημα καθοσιώσεως” σε βάρος του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και της δανειοληπτικής ικανότητας των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Ας μη βλέπουμε τις τωρινές δυναμικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ. Ας θυμηθούμε πώς αντιδρούσε έως το Φθινόπωρο του 2011.

Αυτό που λέω συνεπώς είναι, πρώτον, ότι τα σχεδιαστικά προβλήματα του προγράμματος προσαρμογής δεν οφείλονται μόνο στο ΔΝΤ, αλλά σε όλους τους θεσμικούς μας εταίρους και, δεύτερον, ότι τα “σφάλματα” αυτά δεν ήταν τεχνικά αλλά ανάγονται στις κυρίαρχες διεθνώς οικονομικές ,δηλαδή ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις. Ποτέ δεν είπαμε ότι διαπραγματευόμαστε με την Ευρώπη των ονείρων μας ή μέσα σε ένα πλαίσιο διαφανούς παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Πάντοτε λέγαμε και λέμε ότι η Ελλάδα αναγκάστηκε να κινηθεί και εξακολουθεί να κινείται μέσα σε δυσμενείς ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, δεν υπάρχει όμως διαθέσιμο κανένα καλύτερο ή ασφαλέστερο πλαίσιο αναφοράς για τη χώρα μας.

Στο σχεδιαστικό αυτό πρόβλημα προστέθηκε πολύ γρήγορα ένα ακόμη μεγαλύτερο: η αβεβαιότητα για την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα του προγράμματος που προσέλαβε διαστάσεις χιονοστιβάδας ως προς το λεγόμενο νομισματικό κίνδυνο της Ελλάδας που εμφανιζόταν από τους ίδιους τους εταίρους μας με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω από ευρώ, με όσα αρνητικά αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα, πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης και τελικά την ίδια την Ευρωζώνη συνολικά. Μεσολάβησε μάλιστα η περιβόητη δήλωση της Ντοβίλ που εκλήφθηκε ως απειλή προς τις αγορές που δανείζουν δημοσιονομικά ασθενείς χώρες.

Δεν αφέθηκε στην Ελλάδα κανένα περιθώριο αναπνοής, με εξαίρεση την πολύ μικρή περίοδο Ιουνίου-Σεπτεμβρίου 2010. Ο ίδιος ο δημόσιος λόγος των θεσμικών μας εταίρων υπονόμευσε συνεπώς πολύ γρήγορα την αποτελεσματικότητα του προγράμματος και επιδείνωσε το υφεσιακό αποτέλεσμά του. Αυτό δεν αποσιωπά, βέβαια, ούτε μειώνει τις εσωτερικές ευθύνες για έλλειψη εμμονής, αποφασιστικότητας, συναίνεσης και στήριξης που κατανέμονται μεταξύ της τότε κυβέρνησης και της τότε “αντιμνημονιακής” αντιπολίτευσης. Το τραγικό είναι ότι τώρα αυτό επαναλαμβάνεται με οξύ τρόπο για καθαρά εσωτερική χρήση, παρότι κανείς δεν τολμά να πει στα σοβαρά ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Αντιθέτως με απεριόριστο πολιτικό θράσος κάποιοι περιφέρουν τη διγλωσσία τους διεθνώς δίνοντας εξετάσεις αμερικανικής και ευρωπαϊκής νομιμοφροσύνης.

Τα μεγάλα όμως αυτά ζητήματα δεν περιμέναμε να μας τα πει τον Ιανουάριο του 2013 ο κ. Μπλανσάρ ή ο εκπρόσωπος τύπου του ΔΝΤ. Αυτά τα ζητήματα ήταν το διαρκές και σκληρό πεδίο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, τις ηγεσίες των θεσμών που μετέχουν σε αυτήν, τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης και ιδίως τη γερμανική και άλλες κυβερνήσεις, όπως των ΗΠΑ.

Για να αλλάξουμε αυτά τα αρνητικά δεδομένα δέχθηκα να αναλάβω τον Ιούνιο του 2011 τα επώδυνα και επικίνδυνα καθήκοντα του Υπουργού Οικονομικών. Ψηφίσαμε στις 29 Ιουνίου 2011 το νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής για να μπορέσουμε να πάμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 21ης Ιουλίου 2011, οπότε και έγιναν δεκτές κρίσιμες νέες παραδοχές:

• το κούρεμα του χρέους, έστω με τη μορφή του πρώτου PSI στο επίπεδο του 21%
• η μείωση των επιτοκίων του πρώτου δανείου που είχε ήδη τεθεί στη σύνοδο κορυφής του Μαρτίου
• η ανάγκη δέσμης μέτρων αναπτυξιακής στήριξης της ελληνικής οικονομίας.

Ακριβώς δε, λόγω της διάψευσης των μακροοικονομικών προβλέψεων της τρόικας και της βαθύτερης ύφεσης οδηγηθήκαμε στη μεγάλη σύγκρουση των τελευταίων ημερών του Αυγούστου-πρώτων ημερών του Σεπτεμβρίου 2011, όταν η τρόικα αποχώρησε από το γραφείο μου και κάποιοι με κατηγορούσαν γιατί έθεσα τόσο έντονα το ζήτημα της ύφεσης και των εσφαλμένων προβλέψεων όχι μόνο του ΔΝΤ, αλλά όλων των θεσμικών μας εταίρων.

Αυτή όμως η σύγκρουση είναι που μας επέτρεψε να πάμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 26/27ης Οκτωβρίου 2011 που έθεσε τη βάση του δεύτερου προγράμματος το οποίο οριστικοποιήθηκε, μετά από δύσκολες και σκληρές διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας και το διεθνή ιδιωτικό τομέα, στο Eurogroup της 21ης Φεβρουαρίου:

• νέο δάνειο από το EFSF 130 δισ. ευρώ (σύνολο 240 δισ. ευρώ) με καλύτερα επιτόκια και όρους πληρωμής
• μείωση των επιτοκίων του πρώτου δανείου
• επιμήκυνση της μέσης διαρκείας και μείωση του μέσου κόστους του ελληνικού δημοσίου χρέους
• κούρεμα του δημοσίου χρέους κατά 53.5% της ονομαστικής αξίας του κατεχόμενου από τον διεθνή ιδιωτικό τομέα τμήματός του με το PSI, δηλαδή μείωση κατά 109 δισ. ευρώ, κατά 50 μονάδες του ΑΕΠ
• δέσμευση για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας μέχρι την επάνοδό της στις αγορές
• ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ώστε να υπάρχει μοχλός ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας
• μηχανισμός ενίσχυσης της ρευστότητας μέσω της εξόφλησης ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του δημοσίου και μέσω της μείωσης του όγκου των εντόκων γραμματίων
• δέσμη αναπτυξιακών παρεμβάσεων με αξιοποίηση των κονδυλίων των κοινοτικών ταμείων

Το κυριότερο όμως είναι ότι το δεύτερο πρόγραμμα, όπως συμφωνήθηκε και υπογράφτηκε το Φεβρουάριο, προβλέπει ρητά τη ρήτρα της “βαθύτερης ύφεσης” που οδηγεί σε επαναδιαπραγμάτευση και αναθεώρηση της σύμβασης. Αυτή ήταν η βάση των προεκλογικών και μετεκλογικών μας προτάσεων για την διαπραγμάτευση με την τρόικα και τις επαφές με την γερμανική και τις άλλες κυβερνήσεις των εταίρων μας. Αυτός ήταν ο λόγος που επιμέναμε στην διετή επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής (μέχρι το 2016) με ουσιαστικό περιεχόμενο, δηλαδή με ελάφρυνση της πραγματικής οικονομίας. Ας μη ξεχνάμε ότι αυτό έγινε δεκτό εύκολα στην περίπτωση της Πορτογαλίας.

Θυμίζω επίσης ότι από το Μάρτιο έως το Μάιο 2012, πριν τις δεύτερες εκλογές, εκταμιεύθηκαν προς την χώρα μας 75 δισ. ευρώ. Πρέπει να θυμηθούμε ότι από το Μάιο 2010 έως την έγκριση του δεύτερου προγράμματος το Μάρτιο του 2012 είχαν εκταμιευθεί συνολικά 53 δισ. ευρώ. Αυτή η εμπροσθοβαρής εκταμίευση των 75 δισ. ευρώ μέσα σε δυο μόλις μήνες εξηγεί και το γιατί η στάση των εταίρων μας στη διαπραγμάτευση για το δεύτερο πρόγραμμα ήταν τόσο σκληρή.

Η συμφωνία του Δεκεμβρίου 2012 μας φέρνει κοντά στο κεκτημένο του Φεβρουαρίου και διασφαλίζει τη συνέχεια της καταβολής των δόσεων, όπως διασφάλισε και την επαναγορά ομολόγων πού εκδόθηκαν για να γίνει το PSI, με κονδύλια όμως που περιλαμβάνονται στη δεύτερη δανειακή σύμβαση για τη μείωση των εντόκων γραμματίων.

Η καταγραφή της σειράς των γεγονότων και των προσπαθειών έχει ιδιαίτερη σημασία, αν θέλουμε να περνάμε ως χώρα από το επίπεδο των εύκολων λόγων (που συχνά δημιουργούν την εντύπωση ότι ανακαλύπτουμε κάθε λίγο την πυρίτιδα ή την Αμερική), στο επίπεδο των συγκεκριμένων και υπευθύνων χειρισμών προκειμένου η Ελλάδα να κάνει οριστικά τη στροφή προς την έξοδο από τη κρίση.

Ποτέ δεν βρεθήκαμε μετά το 2009 μπροστά στο δίλημμα αν θα επιλέξουμε μια καλή ή μια κακή λύση. Το δίλημμα ήταν πάντα ανάμεσα σε μια κακή και μια απολύτως καταστροφική λύση. Η στάση δε του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες “εξωραϊστικές” διεθνείς επαφές του συνιστά -όπως ήδη είπαμε- αμήχανη, αλλά σαφή παραδοχή πως εναλλακτική στρατηγική ούτε υπήρχε ούτε υπάρχει.

Η βαθιά σωρευτική ύφεση των τελευταίων πέντε (όχι τριών) ετών, η τραγική εκτίναξη της ανεργίας, τα δημοσιονομικά επιτεύγματα που επιτρέπουν στην Ελλάδα να περάσει στη φάση των πρωτογενών πλεονασμάτων, οι μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που οδήγησαν στην ανάκτηση μεγάλου τμήματος της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, τα οξύτατα προβλήματα κοινωνικής συνοχής, οι δραματικές πιέσεις που υφίστανται ευπαθείς ομάδες, ο κίνδυνος εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ ηχηρά επιχειρήματα υπέρ της ανάγκης να γίνουν κινήσεις αναπτυξιακής στήριξης της Ελλάδας και σε ευρωπαϊκό και σε διμερές επίπεδο.

Φάνηκε αυτό έντονα στις συζητήσεις που είχα πριν λίγες ημέρες στο Βερολίνο με την ηγεσία του SPD και στις δηλώσεις του κ. Στάινμπρουκ. Η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατια αντιλαμβάνεται την ανάγκη καθαρής διαφοροποίησης από τις κρατούσες συντηρητικές επιλογές για τη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη και κυρίως για το μέλλον του λεγόμενου ευρωπαϊκού μοντέλου.

Το κλειδί όμως των εξελίξεων το κρατάμε πάντα εμείς οι ίδιοι, εδώ στην Ελλάδα. Από τη δική μας ενότητα, αποφασιστικότητα, σοβαρότητα και δουλειά εξαρτάται το μέλλον μας. Οι προϋποθέσεις εθνικής ανάκαμψης είναι βεβαίως και εξωτερικές. Συνδέονται με την υποχρέωση των εταίρων μας να καταλάβουν τι συνέβη και τι γίνεται στην Ελλάδα. Ποια μεγάλα λάθη έκαναν με τις επιλογές, αλλά και την ρητορική τους, ώστε να μη τα επαναλάβουν τώρα που μπορούμε να κάνουμε τη στροφή.

Οι κρίσιμες προϋποθέσεις είναι όμως πρωτίστως εσωτερικές. Όχι μόνο δημοσιονομικές και χρηματοοικονομικές, αλλά κυρίως πολιτικές και κοινωνικές. Αυτές είναι που διασφαλίζουν και την εθνική ενότητα και τη κοινωνική συνοχή και την αναπτυξιακή επαναφορά της χώρας.

Το να λένε τώρα κάποιοι ότι η ελληνική οικονομία πληρώνει ένα τεχνικό λάθος των οικονομολόγων του ΔΝΤ που πρέπει να υπολογισθεί στον τρόπο εφαρμογής του προγράμματος για να αναπληρωθεί ένα μέρος της βλάβης που προξένησε, είναι στην ουσία παρόμοιο με τον συνωμοσιολογικό ισχυρισμό ότι για την κρίση χρέους, ελλείμματος και ανταγωνιστικότητας και άρα για την υπαγωγή της Ελλάδας σε πρόγραμμα προσαρμογής ευθύνονται οι υπολογισμοί της στατιστικής υπηρεσίας το Φθινόπωρο του 2010. Όπως, τα αιτία της ελληνικής κρίσης είναι πολύ βαθύτερα, έτσι και οι επιλογές των εταίρων μας είχαν και έχουν πολύ βαθύτερα ιδεολογικά και πολιτικά αίτια.

Ο αγώνας για να υπερβεί η Ελλάδα την κρίση είναι συνεχής και επίπονος. Διεξάγεται επί τρία χρόνια τώρα μέσα σε πολύ δύσκολες ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες. Η εθνική στρατηγική έχει αποσαφηνιστεί και είναι σημαντικό ότι έχει νωπή εκλογική νομιμοποίηση και ευρύ φάσμα υποστήριξης, αντίστοιχο με το εύρος της σημερινής τρικομματικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Αυτό πού γίνεται τώρα σε σχέση με την Κύπρο -παρά τα μικρά απόλυτα μεγέθη της κυπριακής οικονομίας- δείχνει ότι τα λόγια είναι εύκολα, αλλά οι πραγματικά διαθέσιμες λύσεις πολύ περιορισμένες, οι χειρισμοί εξαιρετικά δύσκολοι, η ιστορική ευθύνη μεγάλη. Τυχοδιωκτισμοί δεν επιτρέπονται, γιατί το κόστος τους μπορεί να είναι ανυπολόγιστο.

Οι εταίροι μας πρέπει όμως να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία καθόλου μα καθόλου περιθώρια για πρόσθετες εισοδηματικές περικοπές. Αυτό δεν αφορά μόνο ευπαθείς κοινωνικές ομάδες ή χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, αλλά και τα μεγάλα μεσαία στρώματα, τον κορμό της κοινωνίας που έχει φτάσει στα όριά της. Δεν υπάρχει περιθώριο για ο,τιδήποτε έχει υφεσιακή επίπτωση ή επιτείνει την ανεργία.

Από την άλλη μεριά, η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας κατανοεί τη σημασία που έχει η κανονική εκτέλεση του προϋπολογισμού και η συνεπής προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που διαμορφώνουν επενδυτικό και αναπτυξιακό κλίμα και ενισχύουν άμεσα ή έμμεσα την πραγματική οικονομία. Αυτό είναι το σημείο ισορροπίας της σχέσης με τους εταίρους μας μετά από μια τόσο δύσκολη τριετία.

Με πολιτική σταθερότητα, κοινωνική ευαισθησία και εθνική συστράτευση μπορούμε να ελέγξουμε τις εξελίξεις και να διασφαλίσουμε την επάνοδο της χώρας σε κατάσταση ισοτιμίας μέσα στην Ευρωζώνη. Αυτή είναι η μόνη ουσιαστική και ασφαλής απάντηση που μπορούμε να δώσουμε στους εταίρους μας για τις επιλογές τους σε σχέση με την Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια. Μια απάντηση που δεν συνιστά κάποιο “αίτημα” προς αυτούς, αλλά αποκατάσταση της δικής μας εθνικής αυτοδυναμίας μέσα στην Ευρώπη. -

http://citypress-gr.blogspot.com/

Πόσο μας κοστίζουν οι …μπάστακες, οι επίτροποι, οι τροικανοί και όλος ο… στρατός που έχει εγκατασταθεί εδώ;

H αποκάλυψη ότι οι μπάστακες που ουσιαστικά ανέλαβαν ρόλο διοικητή στις τέσσερις τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Eurobank και Alpha Bank) παίρνουν από 800.000 ευρώ τον χρόνο ο καθένας, πέραν της έκπληξης και της οργής που προκάλεσε φέρνει στην επιφάνεια ένα μεγάλο θέμα. Του τι μας στοιχίζει όλος αυτός ο στρατός των τροικανών, των επιτηρητών, των εποπτών, του Ράιχενμπαχ, του Φούχτελ και των γραφιάδων τους που μας τους έχουν επιβάλλει οι δανειστές μας- Ε.Ε., Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ΔΝΤ. Γιατί, θα έχετε καταλάβει ότι εμείς πληρώνουμε όλο αυτό το …σκυλολόι των νταβατζήδων μας. Και βέβαια δεν πρόκειται για τίποτε …φραγκοδίφραγκα. Οι 800.000 ευρώ που παίρνει ο κάθε μπάστακας με την παρέα του είναι μόνο μια μικρή γεύση, πέραν βέβαια του ότι είναι όλα τα έξοδά τους πληρωμένα, διαμονή στο “Χίλτον” και στη “Μεγάλη Βρετανία”, αυτοκίνητα και ότι ποθεί η …ψυχούλα τους. Και από πάνω να μας κουνάνε και το δάκτυλο, με τις εκθέσεις που υποβάλλουν, ότι δεν έχουμε γίνει ακόμα καλά και υπάκουα παιδιά… Και όλα αυτά από μια χώρα καθημαγμένη οικονομικά, που υποτίθεται ότι οι… συνέταιροι μας ήρθαν να μας σώσουν , ενώ αποδεικνύεται ότι έχουν πέσει πάνω στην Ελλάδα μας σαν όρνια, να την κατασπαράξουν.
Η κυβέρνηση – και προσωπικά οι τρεις αρχηγοί που την απαρτίζουν, Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης- έχει υποχρέωση να δώσει λογαριασμό, πλήρη και αναλυτικό, για το τι χρήματα παίρνει ο καθένας ως δύναμη κατοχής, για να ξέρει ο ελληνικός λαός τι του στοιχίζουν όλοι αυτοί οι Σάιλοκ…
(Το Παρόν)

 onlinepress5

Aστεροειδής θα περάσει “μια τρίχα” απόσταση από τη Γη

Ένας αστεροειδής, που θα περάσει κοντά από τη Γη σε 2 βδομάδες, θα βρεθεί στην πιο κοντινή απόσταση σε αυτή που βρέθηκε ποτέ ανάλογο ουράνιο σώμα… Η απόσταση μεταξύ του αστεροειδούς και της Γης τη στιγμή της μέγιστης προσέγγισης θα αποτελέσει 17000 χλμ. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί στη σύγχρονη ιστορία του πλανήτη μας αναφέρει το πρακτορείο Itar Tass.
Ο αστεροειδής 2012DA14, που ανακαλύφθηκε από το ισπανικό αστεροσκοπείο της Λα Σάγκρα, θα πλησιάσει τη Γη στις 15 Φεβρουαρίου. Θα βρεθεί πιο κοντά, απ’ ότι ορισμένοι τεχνητοί δορυφόροι της Γης.
Η διάμετρος του 2012DA14 είναι 45 μ., η μάζα του είναι 130.000 τόνοι. Σε περίπτωση πρόσκρουσης στη Γη θα εκλυθεί ενέργεια ίση με πυρηνική έκρηξη 2,4 ΜΤ.
defencenet.gr

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Κείων νόμιμον

«προσέταττε γαρ ο νόμος τους υπέρ εξήκοντα έτη γεγονότας Κωνειάζεσθαι…».

 Η διαφορά από τότε είναι αυταπόδεικτη. Στη νήσο Κέα (Τζιά) δεν έφτανε η τροφή και οι γέροι άνω των 60 χρόνων με τη θέληση τους έπαιρναν κώνειο. Να σκεφτούμε ακόμη πως ο μέσος όρος ζωής εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ κάτω αυτού του ορίου…

Τώρα επιβάλλεται ο κωνειασμός ενώ  υπάρχει αφθονία τροφής και μέσων παραγωγής.

Έτσι χθες-Σήμερα άλλη μια δόση «κωνείου» περίμενε τους συνταξιούχους στα γκισέ των τραπεζών. Με το κόλπο των δόσεων, η κυβερνήσεις των μνημονιακών χρόνων και πολιτικών, πιστεύουν πως οι πολίτες θα  πάθουμε μιθριδατισμό, θα  συνηθίσουμε δηλαδή αδιαμαρτύρητα να υπομένουμε τις πολιτικές τους .

Ουσιαστικά πρόκειται για κλοπή. Αφού τέλειωσαν με τα χοντρά γυρίζουν ανάποδα τα παντελόνια προκειμένου να πέσουν και τα φραγκοδίφραγκα…

 Οι νέες μειώσεις των συντάξεων που προέρχονται από το τρίτο μνημόνιο είναι αισίως οι έβδομες (!!) τον τελευταίο καιρό. Γίνονται δε επαχθέστερες αν υπολογίσουμε αφενός την τεράστια αύξηση του φόρου εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων (κατάργηση αφορολόγητου – αρχικός συντελεστής 22%) και αφετέρου τα διάφορα χαράτσια που επιβάλλονται σε ότι κινείται και σε ότι είναι ακίνητο. Και όλα αυτά καλυμμένα με την γνωστή καραμέλα δυο γεύσεων σύμφωνα με την οποία πρόκειται …για την τελευταία φορά… αλλά και ...πρόκειται για την μοναδική λύση…

Οι συνταξιούχοι λοιπόν  στο 2013 θα έχουν μειώσεις  κατά 5% αν το άθροισμα της κύριας και επικουρικής τους σύνταξης είναι από 1.000 έως 1.500 €,  10% αν είναι από 1.501 έως 2.000 € και  15% αν είναι από 2.001 € και πάνω.

Οι νέες περικοπές στις συντάξεις έρχονται να προστεθούν σ’ αυτές που έχουν γίνει και που αναλυτικά είναι οι εξής: (πίνακες-επεξεργασία από Γιάννη Δούκα).

Ειδική εισφορά στις κύριες συντάξεις (νόμος 3863/2010)
Ύψος σύνταξης	1.401 έως 1.700	1.701 έως 2.000	2.001 έως 2.300	2.301 έως 2.600	2.601 έως 2.900	2.901 έως 3.200	3.201 έως 3.500	3.501 και άνω
Ύψος εισφοράς	3%	4%	5%	6%	7%	8%	9%	10%

Εισφορά συνταξιούχων κάτω των 60 ετών που μετά τις προηγούμενες κρατήσεις  παίρνουν σύνταξη άνω των 1.700 € (νόμος 3986/2011)
Ύψος σύνταξης	1.701 έως 2.300	2.301 έως 2.900	2.901 και άνω
Ύψος εισφοράς	6%	8%	10%

3. Στους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 55 ετών επιβλήθηκε μείωση ύψους 40% για το κομμάτι της κύριας σύνταξης που υπερέβαινε τα 1.000 € και για τους άνω των 55 επιβλήθηκε μείωση ύψους 20% για το κομμάτι της σύνταξης που υπερέβαινε τα 1.200 € (νόμος 4024/2011).
4. Στις κύριες συντάξεις που μετά τις παραπάνω κρατήσεις υπερέβαιναν τα 1.300 € επεβλήθη μείωση ύψους 12% για το κομμάτι της σύνταξης άνω των 1.300 € (νόμος 4051/2012).
5. Με το τρίτο μνημόνιο καταργήθηκαν τελείως τα δώρα και το επίδομα άδειας τα οποία με προηγούμενο νόμο είχαν γίνει μικρά επιδόματα. Η διάταξη αυτή αφορά και την κύρια και την επικουρική σύνταξη.

Ειδική εισφορά στις επικουρικές συντάξεις (νόμος 3986/2011)
Ύψος σύνταξης	251 έως 300	301 έως 350	351 έως 400	401 έως 450	451 έως 500	501 έως 550	551 έως 600	600 και άνω
Ύψος εισφοράς	3%	4%	5%	6%	7%	8%	9%	10%

7. Μετά την προηγούμενη μείωση στις επικουρικές συντάξεις όλων των τομέων και κλάδων επικουρικής ασφάλισης του ΤΑΥΤΕΚΩ (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, ΕΤΒΑ) επιβλήθηκε οριζόντια μείωση ύψους 15% στο ποσό που απέμενε μετά την αφαίρεση της ειδικής εισφοράς (νόμος 4024/2011).

Ειδική εισφορά στις επικουρικές συντάξεις που μετά τις προηγούμενες κρατήσεις υπερβαίνουν τα 200 € (νόμος 4051/2012)
Ύψος σύνταξης	200 έως 250	250 έως 300	300 και άνω
Ύψος εισφοράς	10%	15%	20%

Πολύ σύντομα θα ξαναβρεθούν οι συνταξιούχοι στην κλίνη του Προκρούστη γιατί οι λογαριασμοί δεν θα βγαίνουν. Ξανά οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα αναλάβουν να μας «σώσουν». Εκτός εάν τους απαλλάξουμε από τον κόπο. Μα για να γίνει αυτό χρειάζεται ισχυρό ενωτικό δημοκρατικό ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζεται το κίνημα των εργαζομένων των ανέργων, να γίνει ένα με το κίνημα των συνταξιούχων ξεπερνώντας ηγεσίες τύπου ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Να δείξουμε ενεργά την αλληλεγγύη μας σε όσους κλάδους αγωνίζονται  και ας μας ταλαιπωρούν όσες μέρες χρειαστεί για να νικήσουν. Αυτό είναι κοινωνική αλληλεγγύη αντίσταση και ξεσηκωμός και για το κάθε εργαζόμενο ,άνεργο και νέο και για τα σωματεία και για την αριστερά ,χωρίς ναι μεν αλλά.

 Μας άδειασαν τις τσέπες, ας μην μας αδειάσουν τα μυαλά και τη καρδιά μας.

Απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε οι  να δώσουμε τη μάχη συντεταγμένα και ενιαία. Οι άμεσες διεκδικήσεις πρέπει να είναι τέτοιες που θα έρχονται από το μέλλον και όχι από το παρελθόν .

Εκτός αν προτιμάμε το Requiem aeternam dona eis Domine (= Ανάπαυσιν αιώνιον δος αυτοίς Κύριε)

Χ. Βανδώρος

Ο Κακλαμάνης έριξε την βόμβα: Ο Στουρνάρας μαγείρεψε τα στοιχεία για να μπούμε στην ΟΝΕ!

Κάπου εδώ τελειώνουν τα ψέμματα. Η καταγγελία Κακλαμάνη σημαίνει ότι τα ηνία της χώρας τα έχει ένας επίορκος και επικίνδυνος που κατά σύμπτωση, κρατά στην θέση του άλλον έναν διωκόμενο με τις ίδιες κατηγορίες. Τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ.
Μετά από αυτή την δήλωση Κακλαμάνη ή θα πρέπει να διαγραφεί ή ο Στουρνάρας να πάει σπίτι του. Ή ο Κακλαμάνης λέει ψέμματα οπότε η κυβέρνηση θα πρέπει να τον καταδικάσει και να τον στείλει ή έχουμε έναν δόλιο για υπουργό που αν μείνει, καθίστανται συνυπεύθυνοι όλοι της συγκυβέρνησης. Αναμένουμε.
Χωρίς τέλος δείχνει να είναι η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ των βουλευτών της ΝΔ και του υπουργού Οικονομικών. Σήμερα ήταν η σειρά του Νικήτα Κακλαμάνη ο οποίος
από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών ο Γιάννης Στουρνάρας του ασκεί κριτική για την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει.
Ο βουλευτής της ΝΔ μιλώντας στον Real Fm 97.8 είπε χαρακτηριστικά «Όλοι έχουμε παρελθόν. Το ίδιο και ο κ. Στουρνάρας όταν μαγείρεψε τα στοιχεία το 2000 για να μπούμε
στο ευρώ. Ευθύνη για την οικονομική πολιτική έχει και ο πρωθυπουργός και όλοι και εγώ ο ίδιος. Ψήφισα τα μνημόνια και το μνημόνιο 3, διότι θεωρώ ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση».
Παρά την δημόσια στήριξη που παρείχε η κυβέρνηση στον υπουργό Οικονομικών δια στόματος Σίμου Κεδίκογλου οι «γαλάζιοι» βουλευτές συνεχίζουν να εξαπολύουν πυρά εναντίον του Γ. Στουρνάρα γεγονός που προβληματίζει το μέγαρο Μαξίμου.
Τουλάχιστον η μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ έχει πάρει σαφείς αποστάσεις από τις αποφάσεις του υπουργού Οικονομικών και πλέον περιμένουν τις τελικές αποφάσεις για τον ενιαίο φόρο ακινήτων.
Ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών από την στιγμή που έχει την πλήρη στήριξη του Πρωθυπουργού δηλώνει αποφασισμένος να προχωρήσει στην οικονομική πολιτική που έχει χαράξει καθώς όπως εκτιμά είναι η μόνη που μπορεί να βγάλει την χώρα από την κρίση. Συνεργάτες του σημειώνουν πως «του ασκούν κριτική μόνο για την κριτική καθώς δεν έχουν άλλες προτάσεις». Ο Γιάννης Στουρνάρας σε αποκλειστική του δήλωση στην Realnews τονίζει «Ακολουθώ την πολιτική που έχει συμφωνήσει η χώρα με τις υπογραφές του κ. Σαμαρά, του κ. Προβόπουλου και τη συναίνεση των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση». 
 olympia.gr

Αγωνιώδεις αντιδράσεις των εντολέων του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ-Πεπόνης και Μουζακίτης τους χάλασαν τα σχέδια…  Το τελευταίο διάστημα, μετά δηλαδή από την άσκηση δίωξης εναντίον του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, σύσσωμοι οι εντολείς του έχουν επιδοθεί σε εκστρατεία «διάσωσης» του. Να δηλώσεις από τον Στουρνάρα, από τον Γ. Παπανδρέου, από τον επικεφαλής της EUROSTAT και όλη την υπόλοιπη παρέα. Και αυτό γιατί ο κ. Γεωργίου έκανε απλά τη «βρώμικη δουλειά», ακολουθώντας τις εντολές που του έδιναν για το «παραφούσκωμα» του ελλείμματος του 2009. Επομένως, δεν μπορούν να τον αφήσουν να πάει προς Κορυδαλλό μεριά, όχι επειδή τον λυπούνται, αλλά επειδή είναι πολύ πιθανό να τους παρασύρει μαζί του (τουλάχιστον τους συμπατριώτες του) …Στις VIP πτέρυγες, εννοείται.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το ΠΑΡΟΝ», τα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι ο Γεωργίου ακολουθούσε εντολές, και μάλιστα χωρίς καμία αντίρρηση, υπάρχουν και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν. Μεταξύ αυτών και το e-mail, που είχε στείλει ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ στον Πολ Τόμσεν, με το οποίο τον ενημέρωνε για το πόσο…υπάκουος ήταν.
Το φούσκωμα του ελλείμματος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ήταν ξεκάθαρη και συνειδητή πολιτική επιλογή του διδύμου Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, με στόχο να επιρρίψουν ευθύνες στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, να δημιουργήσουν κλίμα τρόμου και να οδηγήσουν τη χώρα αλυσοδέσμια στο κατώφλι του ΔΝΤ.
Μάλιστα, για να διευκολύνουν το έργο των δικών τους εντολέων, γιατί σίγουρα κάποιων άλλων τα σχέδια υλοποιούσαν, όχι μόνο δεν πήραν κανένα μέτρο για να περιορίσουν το ούτως ή άλλως κατασκευασμένο έλλειμμα, αλλά αντίθετα ακύρωσαν και όλα τα μέτρα που είχε εξαγγείλει ο Καραμανλής.
Ωστόσο, η αυτονόητη εκτέλεση του καθήκοντος από την πλευρά των δύο οικονομικών εισαγγελέων, τους έπιασε απροετοίμαστους και τώρα που τα σχέδια τους αποκαλύπτονται, τους έχει πιάσει κρύος ιδρώτας. Βέβαια, με τις αγωνιώδεις παρεμβάσεις τους δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώνουν ότι, πράγματι, με την αλλοίωση των στοιχείων διέπραξαν έγκλημα κατά του ελληνικού λαού…

newsbomb.gr

Κλέφτες! Νταβατζήδες του λαού! Τρομοκράτες των ονείρων μας!

  Ελευθέριος Ανευλαβής

Δεν μας κλέψατε, μόνο, τον γλίσχρο μισθό μας. Την τιποτένια μας σύνταξη. Κλέψατε το δώρο του παππού στα εγγόνια. Στερήσατε το παιχνίδι των παιδιών μας και την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας.

Δεν μας κλέψατε, μόνο, μια μέρα αμφίβολης χαράς, καθώς περιμέναμε τη σύνταξή μας, ξεροσταλιάζοντας στα ταμεία, και μετρούσαμε, κι ήσαν ακόμη λιγότερα, τα λιγοστά ευρώ της άθλιας σύνταξης.

Δεν μας κλέψατε, μόνο, το σπίτι μας, μαζί με τις προσδοκίες μιας ζωής χτισμένες στους τοίχους του. Στις πόρτες του, στις κρεβατοκάμαρές του. Μας κλέψατε χρόνια από τη ζωή μας, ασπρίζοντας τα μαλλιά μας, μέσα σε μια ατέλειωτη νύχτα-εφιάλτη των μνημονίων σας.

Μας αφήσατε να ζούμε σε υγρές τρώγλες απελπισίας. Σε βουβά σπίτια. Σε άδεια από φίλους καφενεία. Σε ετοιμοθάνατες γειτονιές. Σε σούρουπα γεμάτα θλίψη και πένθος. Σε θλιβερά σκοτάδια με σβησμένα τζάκια και παγωμένα σπίτια. Κλεισμένοι μέσα στην παγωνιά στο σκοτάδι της ατέλειωτης νύχτας μας. Χωρίς σκιές στους τοίχους, γιατί και ρεύμα δεν έχουμε και η γκαζόλαμπα είναι σβηστή.

Πάνω απ' όλα, όμως, μας κλέψατε, όλα τα επίσημα αρχεία της ιστορίας μας (κάνοντάς την συνωστισμό στην προβλήτα της Σμύρνης). Όλες τις βιβλιοθήκες της ηθικής και του δίκιου. Τα μουσεία του παρελθόντος μας, που χωρίς αυτά αύριο δεν υπάρχει. Για να ξεχάσουν οι μαζάνθρωποι, πως είναι πολίτες. Για να αφανιστεί κάθε ήχος ελπιδοφόρος. Για να μείνει, μόνο, το κίτρινο, φθινοπωρινό χρώμα του μίσους και του αλαζονικού, απάνθρωπου, διεφθαρμένου χρυσού σας.

Μάταια, πια, περιμένουμε να τρίξει η πόρτα ανοίγοντας, για να μπει ο αγέρας της ελπίδας του αύριο. Κι αυτόν μας τον κλέψατε, πνίγοντας, μέσα στη μαυρίλα του αύριο, κάθε προσδοκία μας.

Μέσα στις ψυχές μας βρέχει ένα κίτρινο χολιασμένο νερό αγανάκτησης, απελπισμένης οργής, για το σήμερα που μας κάψατε, για το αύριο που μας κλέψατε. Για την κατάντια, στην οποία μας οδηγήσατε, νοικοκυραίους, ανθρώπους του μόχθου, όλους εμάς, που από νοικοκύρηδες μας καταντήσατε ζήτουλες. Εσείς οι ασυνείδητοι του πένθους της καρδιάς μας. Εσείς οι αχρείοι.

Οι μέρες μας περνάνε μουντές, χωρίς απόχρωση. Όλες οι ίδιες. Με την ίδια απελπισία ζωγραφισμένη σε κάθε μας ξύπνημα. Με τον ίδιο εφιάλτη, να μας τρομοκρατεί, κάθε νύχτα, στον ύπνο μας. Τίποτα πια δε χαμογελά στην καρδιά μας. Τη ζυγαριά τη γέρνετε πάντα προς το δολερό σας μέρος. Κι' εμείς, ανήμποροι να σας κόψουμε το άδικο χέρι.

Τα φύλλα από το ημερολόγιο πέφτουν, χωρίς να δείχνουν μιαν άλλη μέρα. Κι οι γιορτές των αγίων χαθήκανε κι αυτές, μαζί και με τους άγιους. Ούτε Εκείνος φαίνεται πουθενά. Χάθηκε; Τον ψάχνουμε. Δεν τον βρίσκουμε.

Μα, δεν ξεπληρώσαμε το χρέος μας ολάκαιρο, με τους πετσοκομμένους μισθούς μας; Με τι σκιώδεις συντάξεις μας; Με τον ευτελισμό της ζωής μας, που μας επιβάλατε;

Ολόγυμνοι, πια, φοράμε τον εαυτό μας και δεν τον αναγνωρίζουμε. Η μνήμη ανοιχτή πληγή του χτες. Τότε που ζούσαμε. Τότε που γελούσαμε. Τότε που ονειρευόμασταν. Τότε που ελπίζαμε.
Θα έρθει μια μέρα, που πια δεν θα 'χετε τι να πείτε. Σπαταλήσατε, σκοτώσατε όλες τις λέξεις. Και τις πετάτε, άταφα κουφάρια, στα μούτρα του «πάντοτε ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» Λαού (Δ.Σολωμός).

Θα έρθει μια μέρα, που δεν θα μπορείτε να πείτε «είμαι λογιστής», γιατί δεν θα είστε Υπουργοί της Τρόικας. Και κανένας λογιστής δεν θα θέλει να είναι Υπουργός. Θα ντρέπεται.

Θα έρθει μια μέρα, που το πέπλο της εξουσίας τού να λες ότι θέλεις, θα έχει κουρελιαστεί. Ήδη είναι διάτρητο. Και φαίνεται ο αδιάντροπος κώλος της εξουσίας. («Η αγένεια προς την αλαζονική εξουσία είναι προτέρημα») (Στίβεν Φρίαρς).

Θα έρθει μια μέρα, που θα περιμένεις ένα γράμμα και δεν θα έρχεται, γιατί εκείνο που έλαβες, αλαζονικά, το πέταξες. «Ανέγνων, έγνων, κατέγνων», είπες, ως άλλος Ιουλιανός ο Παραβάτης. «Ανέγνως , αλλ' ουκ έγνως»: το διάβασες μα δεν το κατάλαβες, σου απαντήσαμε..

Όχι δεν πιάνω το χέρι σου. Δεν ταιριάζει η παλάμη σου στη δικιά μου. Η δικιά σου γεμάτη με άνομο χρήμα. Η δικιά μου άδεια ακόμη και από ελπίδα.

Θα έρθει μια μέρα που θα ντρέπεσαι να με κοιτάξεις στα μάτια. Δεν θα έχεις, πια, τι άλλο να κλέψεις. Κι' εγώ θα σωπαίνω. Και η σιωπή μου θα λέει: σε σιχαίνομαι, μα δεν καταδέχομαι ούτε και να σε φτύσω. Χαλασμένε. Κερδοσκόπε των ελπίδων. Καιροσκόπε απατεώνα. Δεν θα αγγίξεις την οργή και τη θλίψη μου.

Πεθαμένε εν ζωή. Θα περιμένεις μια συγχώρεση που δεν θα έρχεται. Πώς να συγχωρέσει κανείς το άδικο.

Θα έρθουμε, κάποτε, χωρίς συναισθηματισμούς. Χωρίς αγάπη ή μίσος. Θα έρθουμε, κάποτε, ακλόνητοι. Αδυσώπητοι. Με οδηγό το κλεμμένο μας δίκιο. Με σύντροφο την κρυμμένη μας περηφάνια, που φυλάξαμε ζωντανή μέσα στην καρδιά μας. Την περηφάνια που ποτέ δεν μπορέσατε να μας κλέψετε.

Θα έρθουμε, μια μέρα, όρθιοι και υπερήφανοι, να σας ρωτήσουμε: ΓΙΑΤΙ;

Θα έρθουμε, μια μέρα, αυστηροί κριτές των πεπραγμένων σας, να σας ζητήσουμε να ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙΤΕ επί του φοβερού βήματος του λαού,

Εσείς, οι λειεγκέφαλοι. Οι ματαιόσπουδοι. Οι σπουδαιογελοίοι. «Άνθρωποι πάντα βιαστικοί μέσα στους άσκοπους δρόμους προφασιζόμενοι κάποιο μεγάλο σκοπό» (Μανόλης Αναγνωστάκης). Άνθρωποι χωρίς λεβεντιά. Εσείς οι νταβατζήδες ενός ολόκληρου λαού. Οι τρομοκράτες των ονείρων μας.
Εσείς, οι ΚΛΕΦΤΕΣ του μόχθου και του Ιδρώτα μας. Της ζωής μας. Της παράδοσής μας. Της πόλης μας. Της αξιοπρέπειάς μας. Της ανθρωπιάς μας.

Θα σας επιβάλουμε ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΥ από την πόλη των Πολιτών,

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ: Της ΑΛΗΘΕΙΑΣ μας. Της ΤΙΜΙΟΤΗΤΑΣ των ματιών μας. Της ΑΔΟΛΗΣ σκέψης μας. Της ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ της καρδιάς μας.

«Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
Γιατί άκουσαν μιαν απαίσια βοή,
Την σκάλα ν' ανεβαίνει» (Κ. Καβάφης)

«Τον Λαό, που γυρεύει ένα τίποτα για να πιστέψει και να πεθάνει» (Μ. Αναγνωστάκης),

«Ούτινος δούλος...ούδ' υπήκοος.»
(Σοφοκλής)

Tα πρωτοσέλιδα της Κυριακής (3 Φεβρουαρίου 2013).

Από ONLINE-PRESS