(εστάλη από αναγνώστη)Εδώ και δύο δεκαετίες, η ενορχήστρωση της «λαϊκίστικης» μπάντας των Μ.Μ.Ε, έχει πιστούς οπαδούς. Οι «καμπάνες» χτυπούν στις οχτώ, κι οι αμοραλιστές των ειδήσεων ψέλνουν να νέα απ’ όλο τον κόσμο. Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό της παλινδρόμησης ανάμεσα στα τρία μέτρα που μας χωρίζουν από τον καναπέ ως την οθόνη, άτακτα συνδιαλέγεται μυστικά ο νους μας με την αστραπιαία ταχύτητα των πληροφοριών. Που καιρός να αμυνθεί η σκέψη μας κι από πού να δραπετεύσει! Το ύψος των τειχών είναι άγνωστο, και γι’ αυτό τα τείχη είναι θεόρατα. Η μόνη λύση που φαίνεται στον ορίζοντα, είναι να παραδοθούμε, ώσπου τα τείχη να μην χρειάζονται πλέον. Να είναι άχρηστα για τον καταναλωτή που πάσχει από «ιδρυματισμό», διότι συνήθισε να νιώθει ζωντανός μόνο συμμετέχοντας στα νεώτερα ιδρύματα του ολοκληρωτισμού, είτε αυτά λέγονται «πιστωτικά ιδρύματα» είτε «πανεπιστημιακά» είτε «κοινωνικά», δεν έχει σημασία, ο ιδρυματισμός που μαστίζει τις κοινωνίες, δεν είναι ορατός, το αντίθετο μάλιστα, παρουσιάζει την ζωή εντός των τειχών, ως απόλυτη ελευθερία.
Μεγάλη ευθηνή γι’ αυτό, έχουν τα παμπόνηρα Μ.Μ.Ε. Δίχως κανέναν σεβασμό προς τους πολίτες, στέκονται απέναντι μας με ξεκάθαρες εντολές, άλλοτε ως εισαγγελείς των κοινωνικών ομάδων, προσπαθούν να μας ενοχοποιήσουν και, άλλοτε ως μισθοφόροι της παγκοσμιοποίησης, παλεύουν να μας πλανέψουν με την παμπόνηρη τακτική της μισής αλήθειας. Όσο κι αν ακούγεται προκλητικό, τα Μ.Μ.Ε δεν λένε ψέματα, λένε την μισή αλήθεια και γι’ αυτό παραμένουν εδώ και χρόνια στον «θρόνο» τους. Διότι το ψέμα, κάποια στιγμή ο λαός, το σιχαίνεται, το απορρίπτει μετά βδελυγμίας και στρέφεται στην αναζήτηση της αλήθειας, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την μισή αλήθεια που εντέχνως του παρουσιάζουν. Γιατί; Διότι η μισή αλήθεια κοιμίζει τον άνθρωπο, τον κάνει να πιστεύει ότι γνωρίζει την πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να μην αναζητάει το αληθές και το σωστό, αλλά πεπεισμένος ότι γνωρίζει την πραγματικότητα, κάποια στιγμή στρέφεται και εναντίον της αλήθειας, αγνοώντας το σύνολο της πραγματικότητας, την σκοτώνει με βάση την «μισή αλήθεια» που μεθοδικά και συντονισμένα του παρουσίασαν. Άρα στην περίπτωση των Μ.Μ.Ε, δεν έχουμε να κάνουμε με κατασκευασμένες πληροφορίες, αλλά με πραγματικές πληροφορίες στις οποίες αντιστρατεύεται το νόημα, άλλοτε αδειάζοντας το περιεχόμενο τους από την ουσία και, άλλοτε αντιστρέφοντας την χρησιμότητα τους με επιπρόσθετα πλαστά στοιχεία. Ακριβώς, όπως και στην παραπολιτική! «Λεφτά υπάρχουν» είπε κάποτε κάποιος. Φυσικά, και λεφτά υπάρχουν, δεν είπε ψέματα και συμπλήρωσε, «αν τα αναζητήσει κανείς». Ποιος; Ο «κανείς». Ο κύριος «Κανείς» που έχει πατέρα τον «κανένα» και δεν είναι «κανενός». Άντε βγάλε άκρη! Τρομερά τα βάθη της ραδιουργίας, και καλά κρυμμένη η τέχνη της απάτης. Γίνεται φανερή, όμως, όταν η αναζήτηση της αλήθειας γίνει η καθημερινή μας άθληση στην κοινωνία.
Με βάση τα παραπάνω, θα ήθελα να παραθέσω τρία παραδείγματα για να αποσαφηνίσω τον τρόπο με τον οποίο τα Μ.Μ.Ε πλανούν την Ελλάδα και δημιουργούν μεγάλη σύγχυση στον λαό.
«Ζούσαμε με δανεικά, λένε τα Μ.Μ.Ε, και γι’ αυτό τώρα διαλύεται η οικονομία μας». Αλήθεια λένε, όμως, λένε την μισή αλήθεια. Διότι η άλλη μισή είναι ότι και τώρα ζούμε με δανεικά, τα οποία η τωρινή κυβέρνηση τα παρουσιάζει σαν έπαθλο. Και δυστυχώς αυτό το σάπιο έπαθλο, το καταραμένο και το κίβδηλο, το σηκώνουν κάθε απόγευμα στα Μ.Μ.Ε και το παρουσιάζουν ως διαπλανητική νίκη της Ελλάδας, που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το νόμισμα μας το δανειζόμαστε με τόκο, το πληρώνουμε πλέον κι αυτό με αίμα και ιδρώτα. Μόνο και μόνο για να εγγυηθούμε την αξια του, μας το κόβουν και μας το δίνουν, με εμπράγματες εγγυήσεις που ξεπερνούν τα όρια τις φαντασίας. Αστρονομικά ποσά πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, απλά και μόνο για να περάσει το νόμισμα τα σύνορα και να μπει στα «χρηματοφυλάκια» των τραπεζών.
«Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα, καταναλώνει ότι εισάγει και δεν εξάγει τίποτα», διαπιστώνουν με μεγάλη πονηριά τα Μ.Μ.Ε. Αλήθεια είναι κι αυτό, όμως πάλι, είναι η μισή αλήθεια. Διότι η άλλη μισή είναι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν ισχυρή δύναμη στις εξαγωγές ούτε η οικονομία της βασιζόταν στην ντόπια παραγωγή, η δύναμη της ήταν ο τουρισμός και η επιχειρηματικότητα (δεν μιλάω για την ναυτιλία και τα Ελληνικά ναυπηγεία, διότι εκεί την αποκλειστική ευθύνη την έχουμε εμείς). Όμως και τους δύο πυλώνες της οικονομίας του έθνους και της αναπτυξιακής μας πολιτικής, τους διέλυσαν. Τον τουρισμό, με την είσοδο της χώρας στο ευρώ, το οποίο κατέστησε την Ελλάδα προορισμό πολυτελείας με μεγάλο κόστος για τον μέσο ευρωπαίο πολίτη, και την επιχειρηματικότητα, με τα υπερβολικά υψηλά επιτόκια των επαγγελματικών δανείων, καθώς και με την αβυσσαλέα επιδρομή των γιγαντιαίων πολυεθνικών και των υπεραστικών κέντρων διασκέδασης (Ikea, mall, village park, jumbo, Carrefour). Το «κλεινόν άστυ», άνοιξε τις αγκαλιές του, κι άντε τώρα ο απλός βιβλιοπώλης της γειτονιάς να συναγωνιστεί τον jumbo που πουλάει με κόστος κινέζικης παραγωγής, ή ο έλληνας επιπλοποιός το Ikea που του στοιχίζει όλο το γραφείο όσο στοιχίζει στον ντόπιο παραγωγό το συρτάρι με το πόμολο.
«Το σπάταλο και υπερτροφικό κράτος, φταίει για την άθλια οικονομία μας», φτάνουν στο μεγάλο συμπέρασμα τα Μ.Μ.Ε. Κι αυτό αλήθεια είναι, αλλά είναι πάλι, η μισή αλήθεια. Διότι η άλλη μισή είναι ότι φταίει κι ο ιδιωτικός τομέας. Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, ο ιδιωτικός τομέας είναι συνυπεύθυνος για την άθλια οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας. Γιατί; Διότι οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα δεν πλήρωσαν ποτέ τους φόρους τους. Κανείς πολιτικός δεν είχε το θάρρος να φορολογήσει τους μεγαλοεπιχειρηματίες, των οποίων οι περιουσίες ανέρχονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Απλά και μόνο μία έκτακτη εισφορά της τάξεως του 10% επί του συνολικού τζίρου των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, θα ήταν αρκετό για να λύσει το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, σε πολύ μεγάλο βαθμό! Γι’ αυτό αναρωτιέμαι, τι πάει να πάρει ο φιλελεύθερος πολιτικός απ’ τον μικρομεσαίο επιχειρηματία των εξακοσίων ευρώ και του βάζει έκτακτη εισφορά και περαίωση; Να πάρει τι; 500 ή 1000 ευρώ; Άντε να πάει και να μαζέψει από την παχιά αγελάδα, και τελείωσε το πρόβλημα. Την παχιά αγελάδα να «σφάξει», και σχόλασε το παραμύθι του χρέους. Όμως ο πολιτικός των spread και της «πράσινης ανάπτυξης», πάει και «σφάζει» την ισχνή αγελάδα, αντί να μαζέψει τα «λεμόνια» από τις λεμονιές, πάει και τα κλέβει από τα τελάρα! Το κουταλάκι σου στην τούρτα, πολιτικέ του φιλελευθερισμού, από την τούρτα θα φας γλυκό, όχι από το κερασάκι. Από το βαρέλι θα γεμίσεις το μπουκάλι με κρασί, όχι από τα ποτηράκια στο τραπέζι!
Όμως τα Μ.Μ.Ε κι οι πολιτικοί, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Έχουνε βάλει την κασέτα, «για όλα φταίει το σπάταλο και υπερτροφικό κράτος» και χτυπούν αλύπητα την κοινωνία. Την χωρίζουν και σε αντίπαλα στρατόπεδα, κι όποιον πάρει ο χάρος. Ε, όχι! Δεν φταίει μόνο το σπάταλο και υπερτροφικό κράτος. Φταίει και το ανίκανο και το μονοπωλιακό κράτος, που αδυνατεί να μαζέψει τους φόρους και, κάνοντας κοινωνικό έργο, να δικαιολογήσει την ύπαρξη του. Φταίει κι ο ιδιωτικός τομέας, με τα κατάμαυρα βιβλία, με τις πρακτικές του «λαδώματος» και με την νοοτροπία του «μεγάλου ευεργέτη». Δίνω δουλειά, λέει, σε 1000 ανθρώπους, 1000 οικογένειες ζουν από μένα. Σοβαρά; Και μερικά εκατομμύρια άνθρωποι ζουν από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το 80% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα, ανήκουν στην μεσαία τάξη. Αυτές τι κάνουνε; Δεν δίνουνε δουλειά; Αυτές όμως να κλείσουνε, διότι δεν μπορούν να εκβιάζουν όπως εσύ, που αν τυχόν κι ακούσεις για φόρους, βγάζεις χολή στα έντερα, τα μαζεύεις και φεύγεις στο εξωτερικό.
Ότι και να λένε οι φοροφυγάδες, φταίει κι ο ιδιωτικός τομέας. Φταίει κι η νοοτροπία του ιδιώτη, που όταν του ζητάει φόρο ο εισπράκτορας των διοδίων για την διέλευση του στον δρόμο, πληρώνει με χαρά, όταν του ζητάει η εφορία, δεν έχει. Για την εφορία, ποτέ δεν έχει, για τις δημόσιες παραλίες, τα δημόσια νοσοκομεία, και την δημόσια τηλεόραση, έχει! Χωρίς δεύτερη κουβέντα! Για την διασκέδαση του, έχει, για τα θεάματα και την προπαγάνδα της Ν.Ε.Τ, έχει, για το κοινωνικό έργο του κράτους, δεν έχει! Και μετά παπαγαλίζουν την μισή αλήθεια των Μ.Μ.Ε που τους πλανούν: Για όλα φταίει το σπάταλο και υπερτροφικό κράτος. Ντροπή στα Μ.Μ.Ε που στοχοποιούν τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά και ντροπή σε όλους μας που φάγαμε το παραμύθι και παίζουμε το παιχνιδάκι του «διαίρει και βασίλευε».
Συμπέρασμα: Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, όπως θυμόσοφα διδάσκει ο λαός, όμως, αν το ψέμα ντυθεί την αλήθεια ή γυμνώσει την αλήθεια από την ουσία της, αποκτά μακριά ποδάρια, κι η πολιτική απάτη βρίσκει συμμάχους μέσα στην κοινωνία, ακόμα και απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου. Όπως ένα ξινό ροδάκινο με πρόσθετη ζάχαρη από πάνω, καταπίνεται γλυκά, έτσι και το ψέμα, με λίγη αλήθεια για δόλωμα, γίνεται καλόπιστο και καταπίνεται όμορφα και απλά. Δίχως ερωτήματα και απορίες. Κι ενώ το ψέμα, δημιουργεί στο τέλος καχυποψία, η μισή αλήθεια, εθίζει την κοινωνία στην καχυποψία του αληθούς, ώσπου στο τέλος διαστρέφει την πραγματικότητα και δημιουργεί «στρατευμένα μυαλά», που με μανία την υπερασπίζονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου