Μετάφραση by petrosdiver.
Παρακολούθα πώς δουλεύει η καπιταλιστική Απάτη: Ασε την κυβέρνηση να δανείζετε για την διάσωση απο την κρίση, στη συνέχεια επέμενε να γίνουν περικοπές για να πληρωθούν 'αυτά. Μαντέψτε ποιος χάνει;
Το κάνουν οι Κεντροδεξιές κυβερνήσεις στη Βρετανία και τη Γερμανία. Το ίδιο και οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη Γαλλία και την Ιταλία. Όπως επίσης ο Ομπάμα και το κόμμα των Δημοκρατικών. Όλοι επιβάλλουν προγράμματα "λιτότητας" στις οικονομίες τους, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση που πλήττει όλους από το 2007. Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι επιβάλλουν την λιτότητα τώρα όπως οι γιατροί κάποτε άλλειφαν με μουστάρδα το δέρμα των ασθενών.
Είναι δεδομένο στις πολιτικές λιτότητας ότι το κατ’ εξοχήν οικονομικό προβλήματα σήμερα είναι τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού που αυξάνουν τα εθνικό χρέος. Οι πολιτικές λιτότητας ελυσαν αυτά τα προβλήματα, κυρίως με την περικοπή των κρατικών δαπανών, και δευτερευόντως, με περιορισμένες αυξήσεις φόρων. Η μείωση των δαπανών, με αντίστοιχη αύξηση των εσόδων μειώνεται το ελλείμματα και η ανάγκη για δανεισμό.
Εθνική χρέη αυξάνονται λιγότερο ή μειώνονται ανάλογα με το πόσο κάθε κυβέρνηση μειώνει τις δαπάνες και αυξάνει τους φόρους . Οι πολιτικές λιτότητας του Ομπάμα κατά τη διάρκεια του 2013, ξεκίνησαν την 1 Ιανουαρίου, όταν αύξησε τους φόρους στα ετήσια εισοδήματα όλων και μέχρι του ποσού των 113.700 $. Στη συνέχεια, την 1η Μαρτίου, η "δέσμευση" μείωσε ομοσπονδιακές δαπάνες. Έτσι, το έλλειμμα των ΗΠΑ το 2013 θα μειωθεί αισθητά σε σχέση με το 2012.
Ο Ομπάμα θα επιβάλει πιθανόν περισσότερο λιτότητα: μει της ώνοντας την κοινωνική ασφάλιση και της παροχές υγείας ώστε να έρθει σε συμβιβασμό με τους Δημοκρατικούς. Ομοίως, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διατηρούν τα προγράμματά λιτότητας. Ακόμα και η Γαλλική κυβέρνηση , που επίσημα είναι "εναντίον’’ της λιτότητας και «σοσιαλιστική», περιλαμβάνει στο νέο προϋπολογισμό μέτρα λιτότητας με μειωμένες κοινωνικές δαπάνες.
Παρακολούθα πώς δουλεύει η καπιταλιστική Απάτη: Ασε την κυβέρνηση να δανείζετε για την διάσωση απο την κρίση, στη συνέχεια επέμενε να γίνουν περικοπές για να πληρωθούν 'αυτά. Μαντέψτε ποιος χάνει;
Το κάνουν οι Κεντροδεξιές κυβερνήσεις στη Βρετανία και τη Γερμανία. Το ίδιο και οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη Γαλλία και την Ιταλία. Όπως επίσης ο Ομπάμα και το κόμμα των Δημοκρατικών. Όλοι επιβάλλουν προγράμματα "λιτότητας" στις οικονομίες τους, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση που πλήττει όλους από το 2007. Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι επιβάλλουν την λιτότητα τώρα όπως οι γιατροί κάποτε άλλειφαν με μουστάρδα το δέρμα των ασθενών.
Είναι δεδομένο στις πολιτικές λιτότητας ότι το κατ’ εξοχήν οικονομικό προβλήματα σήμερα είναι τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού που αυξάνουν τα εθνικό χρέος. Οι πολιτικές λιτότητας ελυσαν αυτά τα προβλήματα, κυρίως με την περικοπή των κρατικών δαπανών, και δευτερευόντως, με περιορισμένες αυξήσεις φόρων. Η μείωση των δαπανών, με αντίστοιχη αύξηση των εσόδων μειώνεται το ελλείμματα και η ανάγκη για δανεισμό.
Εθνική χρέη αυξάνονται λιγότερο ή μειώνονται ανάλογα με το πόσο κάθε κυβέρνηση μειώνει τις δαπάνες και αυξάνει τους φόρους . Οι πολιτικές λιτότητας του Ομπάμα κατά τη διάρκεια του 2013, ξεκίνησαν την 1 Ιανουαρίου, όταν αύξησε τους φόρους στα ετήσια εισοδήματα όλων και μέχρι του ποσού των 113.700 $. Στη συνέχεια, την 1η Μαρτίου, η "δέσμευση" μείωσε ομοσπονδιακές δαπάνες. Έτσι, το έλλειμμα των ΗΠΑ το 2013 θα μειωθεί αισθητά σε σχέση με το 2012.
Ο Ομπάμα θα επιβάλει πιθανόν περισσότερο λιτότητα: μει της ώνοντας την κοινωνική ασφάλιση και της παροχές υγείας ώστε να έρθει σε συμβιβασμό με τους Δημοκρατικούς. Ομοίως, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διατηρούν τα προγράμματά λιτότητας. Ακόμα και η Γαλλική κυβέρνηση , που επίσημα είναι "εναντίον’’ της λιτότητας και «σοσιαλιστική», περιλαμβάνει στο νέο προϋπολογισμό μέτρα λιτότητας με μειωμένες κοινωνικές δαπάνες.
Τα συσσωρευμένα στοιχεία δείχνουν ότι τα προγράμματα λιτότητας συνήθως κάνουν την οικονομική ύφεσης χειρότερη. Γιατί, τότε,
παραμένει η προτιμώμενη πολιτική για τις
περισσότερες καπιταλιστικές κυβερνήσεις;
Όταν η καπιταλιστικές οικονομίες καταρρέουν, οι περισσότεροι καπιταλιστές ζητούν - και οι κυβερνήσεις παρέχουν - διάσωση και οικονομικά κίνητρα. Ωστόσο, οι εταιρείες και οι πλούσιοι αντιτίθενται στην επιβολή νέων φόρων για να πληρώσουν οι ίδιοι για τα προγραμμάτων διάσωσής των. Επιμένουν, αντίθετα, ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δανειστούν τα αναγκαία κεφάλαια. Από το 2007, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις παντού δανειστεί μαζικά για τα δαπανηρά προγράμματα. Έτσι προήλθαν τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τα εθνικά χρέη τους έφτασαν στα ύψη.
Ο υπερβολικός δανεισμός ήταν η πρώτη πολιτική επιλογή των καπιταλιστών για την αντιμετώπηση της τελευταίας συστημικής κρίσης . Τους εξυπηρέτησε πλήρως.
Όταν η καπιταλιστικές οικονομίες καταρρέουν, οι περισσότεροι καπιταλιστές ζητούν - και οι κυβερνήσεις παρέχουν - διάσωση και οικονομικά κίνητρα. Ωστόσο, οι εταιρείες και οι πλούσιοι αντιτίθενται στην επιβολή νέων φόρων για να πληρώσουν οι ίδιοι για τα προγραμμάτων διάσωσής των. Επιμένουν, αντίθετα, ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δανειστούν τα αναγκαία κεφάλαια. Από το 2007, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις παντού δανειστεί μαζικά για τα δαπανηρά προγράμματα. Έτσι προήλθαν τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τα εθνικά χρέη τους έφτασαν στα ύψη.
Ο υπερβολικός δανεισμός ήταν η πρώτη πολιτική επιλογή των καπιταλιστών για την αντιμετώπηση της τελευταίας συστημικής κρίσης . Τους εξυπηρέτησε πλήρως.
Ο κυβερνητικός δανεισμός διέσωσε
τις τράπεζες, διάφορα άλλα
χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, καθώς και επιλεγμένες μεγάλες εταιρίες. Ο δανεισμός ενεργοποίησε το ερέθισμα των δαπανών που αναβίωσε τη ζήτηση
για αγαθά και υπηρεσίες. Ο δανεισμός ενεργοποίησε
κρατικές δαπάνες για την αποζημίωση της ανεργίας, για κουπόνια
τροφίμων, και άλλα αντισταθμιστικά οφέλη της
κρίση που προκαλεί ταλαιπωρία.
Με αυτούς τους τρόπους, ο δανεισμός συνέβαλε στη μείωση της κτριτικής, της δυσαρέσκεια, του θυμού, και αντι-συστήμικές τάσεις μεταξύ εκείνων που απολύθηκαν από την εργασία τους , εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, στερείθηκαν της ασφάλειας της απασχόλησης και των παροχών, κλπ. Ο δανεισμός της κυβέρνησης είχε αυτά τα θετικά αποτελέσματα για τους καπιταλιστές -, ενώ ταυτόχρονα τους απάλλαξε από την καταβολή φόρων για να έχουν αυτά τα αποτελέσματα.
Και δεν είναι μόνο αυτά. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι χρησιμοποίησαν τα χρήματα που εξοικονόμησαν από τη μή πληρωμή φόρων για να παρέχουν στις κυβερνήσεις τα τεράστια δάνεια που αυτές χρειάζονταν. Μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος άνθρωποι θα μπορούσαν να δώσουν ελάχιστα ή και καθόλου στις κυβερνήσεις τους. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι, στην πραγματικότητα, παρείχαν δάνεια προς την κυβέρνηση, αντί να πληρώνουν περισσότερα σε φόρους. Για τα δάνεια αυτά, οι κυβερνήσεις πρέπει να καταβάλουν τόκους και τελικά να τα αποπληρώσουν.
Ο δανεισμός της κυβέρνησης ανταμοίβει πολύ καλά τις εταιρίες και τους πλούσιους . Αυτό ισοδυναμεί με μια πολύ καλή συμφωνία για τους καπιταλιστές.
Ωστόσο, η συμφωνία αυτή δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα. Όταν οι κυβερνήσεις θα βρουν τα κεφάλαια, πρώτα, θα καταβάλουν τους τόκους για το σύνολο του δανεισμού, και δεύτερο, θα ξεπληρώσουν τους δανειστές; Οι εταιρείες και οι πλούσιοι ανησυχούν ότι μπορεί να φορολογηθούν για την παροχή αυτών των κεφαλαίων. Είναι αποφασισμένοι να αποφύγουν τέτοιου είδους φόρους - όπως ακριβώς απέφυγαν να φορολογηθούν για τα κίνητρα και τα προγράμματα διάσωσης .
Η λιτότητα είναι η δεύτερη προτίμηση των καπιταλιστών, ένας δεύτερος τρόπος για να αποφευχθεί η αύξηση της φορολογίας, καθώς οι κυβερνήσεις παλεύουν με την οικονομική κρίση. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι προωθούν την λιτότητα επιμένοντας ότι τα βασικά οικονομικά προβλήματα του σήμερα δεν είναι η ανεργία, το χάσιμο της ασφάλειας της εργασίας και των παροχών, οι κατασχέσεις σπιτιών, και το ρεκόρ στις ανισότητες εισοδήματος και πλούτου. Αντίθετα, τα βασικά προβλήματα είναι τα δημόσια ελλείμματα και το αυξανόμενο δημόσιο χρέος. Αυτά θα πρέπει να κοπούν.
Για να γίνει αυτό, οι φόροι θα πρέπει να αυξηθούν μέτρια ή και καθόλου (για να αποφευχθεί το «πλήγωμα» της οικονομίας). Η βασική λύση είναι να μειωθούν κρατικές δαπάνες για την απασχόληση, κοινωνικές παροχές και η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Τα χρήματα που εξοικονομούνται από τις περικοπές αυτές θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή των τόκων του δημόσιου χρέους ώστε να μειωθεί.
Ο καπιταλισμός για να αντιμετωπίσει τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις του χρησιμοποιεί μιά αξιόλογη κίνηση δύο σταδίων. Στο πρώτο στάδιο, έχουμε τον τεράστιο δανεισμό και τα προγράμματα διάσωσης. Στο δεύτερο στάδιο, η επιβολή λιτότητας πληρώνει το δανεισμό.
Αυτή η κίνηση μετατοπίζει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων. Η αλλαγή γίνεται μέσα από την αύξηση της ανεργίας, μείωση των μισθών και την μείωση των κρατικών υπηρεσιών πουνεπιτυγχάνεται με τα προγράμματα λιτότητας. Αυτό συμβαίνει και με την συνεχή ελαχιστοποίηση των αυξήσεων των φόρων - ειδικά σε εταιρείες και τους πλούσιους.
Με κάποιες εξαιρέσεις, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα παντού έχουν επιβάλει την κίνηση των δύο σταδίων του καπιταλισμού. Μόνο όταν η μαζική αντίθεση από μεσαία και χαμηλότερα εισοδήματα των ανθρώπων είναι επαρκώς οργανωμένη για να απειλήσει ενδεχομένως τον ίδιο τον καπιταλισμό, τότε οι καπιταλιστές αμφιταλαντεύονται και διαχωρίζονται απο τό δανεισμό και τη λιτότητα. Ορισμένοι καπιταλιστές τότε συνεργάζονται με την αντιπολίτευση για να στηρίξουν "Νέες συμφωνίες", αντί της λιτότητας.
Ακόμα και τότε, μόλις παρέλθει ο κίνδυνος της άμεσης κρίσης, οι καπιταλιστές επανέρχονται στις πολιτικές του δανεισμού και της λιτότητας που προτιμούν. Η Ιστορία των ΗΠΑ από το 1929 μέχρι σήμερα μας διδάσκει αυτό το μάθημα πολύ καλά.
Οι καπιταλιστές γνωρίζουν οτι το σύστημά τους είναι ασταθές. Ποτέ δεν έχει αποτρέψει επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Αντιθέτως βασίζονται σε πολιτικές για την «διαχείριση» τους. Η κίνηση των δύο σταδίων - Δανεισμός και διάσωση και στη συνέχεια λιτότητα - κάνει συνήθως τη δουλειά. Οι Κεϋνσιανιστές προωθούν τον δανεισμό και στη συνέχεια εκπλήσσονται, ακόμα και εξοργίζονται , όταν ακολουθεί η λιτότητα.
Οι εταιρείες και οι πλούσιοι κατά πρώτο, δεν πρέπει να διαφεύγουν της φορολογίας , επειδή έτσι βοηθούν στην δημιουργία της κρίσης. Είναι αυτοί που πλούτισαν στις δεκαετίες πριν από την κρίση. Και μπορούν καλύτερα να πληρώσουν για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν είχαν φορολογηθεί και πληρώσει για την διάσωσή τους , δεν θα είχε προκύψει ανάγκη για δανεισμό ή λιτότητα.
Η φορολόγηση των εταιρειών και των πλουσίων θα έχει συνέπειες επίσης, αλλά θα δημιουργήσει πολύ λιγότερες κοινωνικές δαπάνες και το βάρος θα πέσει κυρίως σε εκείνους που είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσουν καλύτερα.
Με αυτούς τους τρόπους, ο δανεισμός συνέβαλε στη μείωση της κτριτικής, της δυσαρέσκεια, του θυμού, και αντι-συστήμικές τάσεις μεταξύ εκείνων που απολύθηκαν από την εργασία τους , εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, στερείθηκαν της ασφάλειας της απασχόλησης και των παροχών, κλπ. Ο δανεισμός της κυβέρνησης είχε αυτά τα θετικά αποτελέσματα για τους καπιταλιστές -, ενώ ταυτόχρονα τους απάλλαξε από την καταβολή φόρων για να έχουν αυτά τα αποτελέσματα.
Και δεν είναι μόνο αυτά. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι χρησιμοποίησαν τα χρήματα που εξοικονόμησαν από τη μή πληρωμή φόρων για να παρέχουν στις κυβερνήσεις τα τεράστια δάνεια που αυτές χρειάζονταν. Μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος άνθρωποι θα μπορούσαν να δώσουν ελάχιστα ή και καθόλου στις κυβερνήσεις τους. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι, στην πραγματικότητα, παρείχαν δάνεια προς την κυβέρνηση, αντί να πληρώνουν περισσότερα σε φόρους. Για τα δάνεια αυτά, οι κυβερνήσεις πρέπει να καταβάλουν τόκους και τελικά να τα αποπληρώσουν.
Ο δανεισμός της κυβέρνησης ανταμοίβει πολύ καλά τις εταιρίες και τους πλούσιους . Αυτό ισοδυναμεί με μια πολύ καλή συμφωνία για τους καπιταλιστές.
Ωστόσο, η συμφωνία αυτή δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα. Όταν οι κυβερνήσεις θα βρουν τα κεφάλαια, πρώτα, θα καταβάλουν τους τόκους για το σύνολο του δανεισμού, και δεύτερο, θα ξεπληρώσουν τους δανειστές; Οι εταιρείες και οι πλούσιοι ανησυχούν ότι μπορεί να φορολογηθούν για την παροχή αυτών των κεφαλαίων. Είναι αποφασισμένοι να αποφύγουν τέτοιου είδους φόρους - όπως ακριβώς απέφυγαν να φορολογηθούν για τα κίνητρα και τα προγράμματα διάσωσης .
Η λιτότητα είναι η δεύτερη προτίμηση των καπιταλιστών, ένας δεύτερος τρόπος για να αποφευχθεί η αύξηση της φορολογίας, καθώς οι κυβερνήσεις παλεύουν με την οικονομική κρίση. Οι εταιρείες και οι πλούσιοι προωθούν την λιτότητα επιμένοντας ότι τα βασικά οικονομικά προβλήματα του σήμερα δεν είναι η ανεργία, το χάσιμο της ασφάλειας της εργασίας και των παροχών, οι κατασχέσεις σπιτιών, και το ρεκόρ στις ανισότητες εισοδήματος και πλούτου. Αντίθετα, τα βασικά προβλήματα είναι τα δημόσια ελλείμματα και το αυξανόμενο δημόσιο χρέος. Αυτά θα πρέπει να κοπούν.
Για να γίνει αυτό, οι φόροι θα πρέπει να αυξηθούν μέτρια ή και καθόλου (για να αποφευχθεί το «πλήγωμα» της οικονομίας). Η βασική λύση είναι να μειωθούν κρατικές δαπάνες για την απασχόληση, κοινωνικές παροχές και η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Τα χρήματα που εξοικονομούνται από τις περικοπές αυτές θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή των τόκων του δημόσιου χρέους ώστε να μειωθεί.
Ο καπιταλισμός για να αντιμετωπίσει τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις του χρησιμοποιεί μιά αξιόλογη κίνηση δύο σταδίων. Στο πρώτο στάδιο, έχουμε τον τεράστιο δανεισμό και τα προγράμματα διάσωσης. Στο δεύτερο στάδιο, η επιβολή λιτότητας πληρώνει το δανεισμό.
Αυτή η κίνηση μετατοπίζει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της καπιταλιστικής κρίσης στις πλάτες των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων. Η αλλαγή γίνεται μέσα από την αύξηση της ανεργίας, μείωση των μισθών και την μείωση των κρατικών υπηρεσιών πουνεπιτυγχάνεται με τα προγράμματα λιτότητας. Αυτό συμβαίνει και με την συνεχή ελαχιστοποίηση των αυξήσεων των φόρων - ειδικά σε εταιρείες και τους πλούσιους.
Με κάποιες εξαιρέσεις, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα παντού έχουν επιβάλει την κίνηση των δύο σταδίων του καπιταλισμού. Μόνο όταν η μαζική αντίθεση από μεσαία και χαμηλότερα εισοδήματα των ανθρώπων είναι επαρκώς οργανωμένη για να απειλήσει ενδεχομένως τον ίδιο τον καπιταλισμό, τότε οι καπιταλιστές αμφιταλαντεύονται και διαχωρίζονται απο τό δανεισμό και τη λιτότητα. Ορισμένοι καπιταλιστές τότε συνεργάζονται με την αντιπολίτευση για να στηρίξουν "Νέες συμφωνίες", αντί της λιτότητας.
Ακόμα και τότε, μόλις παρέλθει ο κίνδυνος της άμεσης κρίσης, οι καπιταλιστές επανέρχονται στις πολιτικές του δανεισμού και της λιτότητας που προτιμούν. Η Ιστορία των ΗΠΑ από το 1929 μέχρι σήμερα μας διδάσκει αυτό το μάθημα πολύ καλά.
Οι καπιταλιστές γνωρίζουν οτι το σύστημά τους είναι ασταθές. Ποτέ δεν έχει αποτρέψει επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Αντιθέτως βασίζονται σε πολιτικές για την «διαχείριση» τους. Η κίνηση των δύο σταδίων - Δανεισμός και διάσωση και στη συνέχεια λιτότητα - κάνει συνήθως τη δουλειά. Οι Κεϋνσιανιστές προωθούν τον δανεισμό και στη συνέχεια εκπλήσσονται, ακόμα και εξοργίζονται , όταν ακολουθεί η λιτότητα.
Οι εταιρείες και οι πλούσιοι κατά πρώτο, δεν πρέπει να διαφεύγουν της φορολογίας , επειδή έτσι βοηθούν στην δημιουργία της κρίσης. Είναι αυτοί που πλούτισαν στις δεκαετίες πριν από την κρίση. Και μπορούν καλύτερα να πληρώσουν για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν είχαν φορολογηθεί και πληρώσει για την διάσωσή τους , δεν θα είχε προκύψει ανάγκη για δανεισμό ή λιτότητα.
Η φορολόγηση των εταιρειών και των πλουσίων θα έχει συνέπειες επίσης, αλλά θα δημιουργήσει πολύ λιγότερες κοινωνικές δαπάνες και το βάρος θα πέσει κυρίως σε εκείνους που είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσουν καλύτερα.
Αλλά κάθε οργανωμένη αντιπολίτευση αρκετά ισχυρή για να κάνει τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους να πληρώσουν για την αντιμετώπιση των κρίσεων του καπιταλισμού θα ήταν πιθανόν να αμφισβητήσουν και τον ίδιο τον καπιταλισμό. Βγαίνοντας από τα σχεδόν έξι χρόνια της κρίσης, το ερώτημα «εαν μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο από τον καπιταλισμό;" ωθεί προς τα εμπρός, απαιτώντας συζήτηση, διάλογο και δημοκρατικές αποφάσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου